Ενα κείμενο που το «χρωστάω» στον Σελίκ και σε κάθε Σελίκ, αλλά απ’ όλα στον ίδιο μου το γιο.

Μια εμπειρία που έζησα πριν λίγες μέρες, ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία θα είναι (δυστυχώς).
«Χρωστάω» όμως, να το καταγράψω, διότι μέσα στην ταχύτητα των ειδήσεων, μέσα στις άπειρες πληροφορίες της καθημερινότητας, στα μικρά και μεγάλα θέματα, μπορεί να ξεχαστεί.

Η κοινωνία αυτή τη στιγμή, έχει χαθεί… Την απασχολούν θέματα μεγάλα, τα οικονομικά, οι φόροι, οι συντάξεις, η ίδια τους η εικόνα προς τους υπόλοιπους, το Μακεδονικό, οι ταμπέλες που μπαίνουν εύκολα «φασίστες» ή «προδότες», ο ΟΑΣΘ, γενικά τα ΜΜΜ. Καυγάδες και ξανά καυγάδες, ειρωνικά σχόλια από δω και από εκεί.

Και μέσα σε όλα, μια είδηση «Δώδεκα παιδιά μαζί με τον προπονητή τους σε σπήλαιο στην Ταϊλάνδη»… Και πάλι καυγάδες στα social media. Φταίει, δε φταίει ο προπονητής και διάφορα άλλα. Και όταν τα παιδιά σώθηκαν, πάλι καυγάδες «ναι… αλλά υπάρχουν και τα παιδιά θύματα εκμετάλλευσης, παιδική πορνεία…».

Μέσα σε όλα αυτά και διαβάζοντας αλλά και συζητώντας, ακούγοντας τον κόσμο από όλες τις πλευρές, για όλα τα θέματα, υπήρξε ο Σελίκ.

Δεν τον γνωρίζω προσωπικά, αλλά το καθαρό του βλέμμα ήταν εκείνο που με οδήγησε να γράψω σήμερα, αυτό το κείμενο.

Λίγες μέρες πριν μαζί με τον γιο μου επτά ετών και με ακόμη φίλη μητέρα μιας επτάχρονης νεαρής πήγαμε για καφέ και τα παιδιά να παίξουν. Οι συζητήσεις μας είχαν να κάνουν με το 15χρονο παιδί που αυτοκτόνησε, με τα παιδιά στην Ταϊλάνδη… Και διάφορα άλλα που συζητούν οι μαμάδες για τα ίδια τους τα παιδιά.
Και την κουβέντα διέκοψε όμορφα μια φράση:
«Συγνώμη που σας διακόπτω, πουλάω αναπτήρες κι αν θα θέλατε να αγοράσετε».
Γυρίζουμε και βλέπουμε μπροστά μας ένα το πολύ 10 ετών παιδί.
Κρατούσε ένα μπλε καλαθάκι, είχε μέσα ένα μπουκάλι νερό και αναπτήρες.
Άπταιστα τα ελληνικά, καθαρός, όμορφος (το γράφω αυτό για να προλάβω ορισμένους να πουν τα δικά τους).
«Δεν πειράζει του απαντάμε».
«Κάνουν τόσο, να είναι γεμάτοι δείτε».
«Πως σε λένε;», ήταν η δική μου ερώτηση.
«Με λένε Σελίκ», μου απάντησε χαμογελώντας.

Αγοράσαμε αναπτήρες από το Σελίκ. Ναι γνωρίζουμε πως έτσι διατηρούμε μια κατάσταση που δεν πρέπει να υπάρχει. Γνωρίζουμε όμως, πως αν γυρίσει όπου κι αν είναι αυτό, και δεν έχει πουλήσει, μπορεί η τιμωρία του να είναι σκληρή. Ξέρουμε καλά ότι τα παιδιά αυτά είναι θύματα της μαύρης εργασίας. Ίσως, ήταν το λάθος μας, ίσως το σωστό… Δεν μπορώ να απαντήσω σε αυτό.

Τον είδα να πηγαίνει και σε άλλα τραπέζια και λίγα λεπτά αργότερα να φεύγει κρατώντας από το χέρι ένα ακόμη πιτσιρικάκι, που είχε πάει λίγο πιο πέρα και πουλούσε κι αυτό διάφορα.

Στο μυαλό μου πέρασαν σε κλάσματα δευτερολέπτου οι σκέψεις «Πόσοι θα τον βρίσουν, πόσοι θα του μιλήσουν άσχημα, πόσο δύσκολο είναι για εκείνον όλο αυτό; Πάει σχολείο; Θα μπορέσει να ξεφύγει από καταστάσεις, θα του δοθεί η ευκαιρία;».
Κοίταξα τον επτάχρονο γιο μου με τη φίλη του να παίζουν αμέριμνοι. Ντράπηκα ως άνθρωπος, ντράπηκα ως γονιός. Όχι, γιατί μπορώ να προσφέρω ορισμένα πράγματα στο παιδί μου, αλλά, που κάνω τα ελάχιστα για να σταθώ απέναντι σε όλη αυτή την κατάσταση που αντιμετωπίζουν χιλιάδες, εκατομμύρια παιδιά.

Υπάρχουν δομές, υπάρχουν υπηρεσίες που μπορούμε να επικοινωνούμε για όλα αυτά τα περιστατικά. Για μένα όμως, δεν ήταν απλά ένα περιστατικό, ένας ακόμη αριθμός για να καταγραφεί.

Τότε δάκρυσα… «Είμαστε μικροί για να το αντιμετωπίσουμε όλο αυτό, για να σταθούμε απέναντί του», μου απάντησε η φίλη προσπαθώντας να με ηρεμήσει.
«Όχι, δεν είμαστε».
«Εγώ κι εσύ μόνο; Πως θα δημιουργήσουμε μια κατάσταση απέναντι σε όλο αυτό; Πως θα βοηθήσουμε;».
«Δεν είμαστε εγώ κι εσύ. Σίγουρα δεν είμαστε μόνο εγώ κι εσύ. Σκέψου πόσα παιδιά υπάρχουν σαν τον Σελίκ, πόσα άλλα ζουν στη φτώχεια, από όπου κι αν είναι αυτά. Σκέψου ότι αυτή η κοινωνία έχει γίνει χαοτική. Τον τελευταίο καιρό ειδήσεις για σεξουαλική κακοποίηση παιδιών τείνουν να γίνουν καθημερινές. Κακοποιούν ζώα. Βιασμοί… Αυτοκτονίες… Τα έχουν βάλει με τους ανίσχυρους. Με εκείνους που δύσκολα μπορούν να αντισταθούν. Αυτό πρέπει να αλλάξουμε ως κοινωνία, αυτόν τον κανόνα».
«Και πως θα το αλλάξουμε αυτό, εμείς οι λίγοι;».
«Δεν είμαστε μόνο εγώ κι εσύ, δεν είμαστε λίγοι, είμαι σίγουρη πως δεν είμαστε λίγοι. Θα το αλλάξουμε αν εμείς πρώτα γίνουμε άνθρωποι κι αν μάθουμε στα παιδιά μας να είναι άνθρωποι. Η ρωγμή στο χρόνο δεν γίνεται από μόνη της. Εμείς τη δημιουργούμε. Κοίτα τι έγινε στην Ταϊλάνδη με αυτά τα παιδιά και τον προπονητή τους…».
«Βλέπεις όμως, ήταν η κατάλληλη ευκαιρία. Εκείνη η ρωγμή στο χρόνο και δοθείσης της ευκαιρίας έγινε. Βλέπεις όμως, ότι ο καπιταλισμός έχει φτάσει στο απροχώρητο και δεν επιτρέπει ρωγμές. Μόνο όταν δοθούν οι κατάλληλες ευκαιρίες μπορεί να γίνει».
«Μόνο με ένα τρόπο μπορούμε να το αλλάξουμε, να μάθουμε στον εαυτό μας, αλλά στα παιδιά μας να είναι πάνω από όλα άνθρωποι. Να σταθούμε απέναντι σε όλο αυτό».
Ξέρω καλά πως υπάρχουν τα επιδόματα, πως ζουν χωρίς να πληρώνουν κτλ. Ολα όσα ισχύουν, εγώ όμως, θα σταθώ στα παιδιά.

Η συζήτηση συνεχίστηκε για πολύ ώρα. Ναι ξέρω πως είναι ρομαντικό όλο αυτό, ρομαντική με χαρακτήρισε η φίλη μου.
Ξέρω ότι η κοινωνία είναι δομημένη έτσι ώστε να βλέπεις το χειρότερο για να νιώθεις καλύτερα. Εμένα όμως, όλο αυτό δε μου αρέσει. Δεν το θεωρώ σωστό. Ήθελα και θέλω όλα τα παιδιά να παραμένουν παιδιά. Σε έναν πολύ πιο δίκαιο κόσμο.
θα μπορούσα να ανοίξω την κουβέντα πολύ περισσότερο, για χιλιάδες παρατημένα παιδιά, για την παιδική πείνα, για τους γονείς που μετρούν τα τελευταία τους σεντ για να αγοράσουν γάλα και η καθημερινότητα είναι ο δικός τους γολγοθάς, για την παιδική εκμετάλλευση, κακοποίηση. Για τα παιδιά που ζουν αυτή τη στιγμή σε κλουβιά σε κέντρα κράτησης. Για τα παιδιά που ζουν στις φυλακές μαζί με τις μητέρες τους. Για τα παιδιά που μεγαλώνουν σε γκέτο, για τα παιδιά που μαθαίνουν το μίσος γιατί οι γονείς νομίζουν ότι είναι καλύτεροι από τους άλλους.
Νομίζω ότι η αρχή γίνεται πάντα μέσα μας και μας αλλάζει ως ανθρώπους. Και δεν το λέω πρώτη φορά αυτό, είναι το δικό μου πιστεύω. Με αυτό πορεύομαι και θα συνεχίσω να το κάνω σε πείσμα απέναντι σε αυτούς τους πονηρούς και δύσκολους καιρούς. Απέναντι στο άδικο.

Να σας ξεκαθαρίσω κάτι, το κείμενο αυτό γράφτηκε με αφορμή τον Σελίκ, ο οποίος δεν ήταν μίζερος, αντίθετα. Δύο λαμπερά μάτια είχε αυτό το παιδί. Το κείμενο αυτό, είναι μια δική μου εμπειρία από πολλές που έχω δει, όπως χιλιάδες από εμάς. Είναι όμως, η αφορμή, μήπως και αλλάξει κάτι…

Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα…

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.