Ο άνθρωπος «ψυχή» του μουσικού φεστιβάλ Vinyl Is Back που θα πραγματοποιηθεί για πρώτη φορά στην Θεσσαλονίκη στις 8-10 Δεκεμβρίου στον πολυχώρο WE, ο Γιάννης Αλεξίου επεξηγεί στην αποκλειστική συνέντευξη που παραχώρησε στο newreport.gr, πως και γιατί ξεκίνησε αυτό το φεστιβάλ-θεσμός στην Αθήνα, από ποια άτομα αποτελείτε ο βασικός του πυρήνας και συγχρόνως αναλύοντας την προσωπική του δημοσιογραφική πορεία, περιγράφει με σαφήνεια την ουσία της έννοιας μουσικός δημοσιογράφος.

Ε.-Γιατί το ξεκινήσατε το φεστιβάλ Vinyl Is Back καταρχάς, ήταν μια εσωτερική ανάγκη; Ποιός ήταν ο προσωπικός λόγος-κίνητρο για να ξεκινήσει στην Αθήνα; Ποιοί το ξεκινήσατε; Ήσασταν μια παρέα από φίλοι; Από που; Εσύ είσαι ένα από τα πιο κύρια μέλη από την αρχή;

Γ.Α.-Δεν υπήρχε κανένα κίνητρο παρά μόνο η ίδια η μουσική ήταν ο κινητήριος μοχλός μιας ομάδας που είχε δισκοθήκες και αγαπούσε το βινύλιο και η αξιοποίηση μιας ιδέας που είχε ο Δημήτρης Αντωνάκος, που αφουγκράστηκε την τάση επιστροφής στο βινύλιο και είχε την οικονομική και οργανωτική δυνατότητα να πραγματοποιήσει το Vinyl Is Back.Πετυχημένος επιχειρηματίας εκδηλώσεων διεθνούς ενδιαφέροντος, όπως το 100 % Hotel Show για τον τουρισμό και τα ξενοδοχεία που με τόση κακοκαιρία αυτό τον καιρό στην Αθήνα συγκέντρωσε 30.000 κόσμο στο MEC Παιανίας, ο οποίος ήρθε σε επαφή με εμένα μέσω ενός κοινού γνωστού μας, επίσης συλλέκτη δίσκων, του Ανδρέα Παπαναστασόπουλου, καθώς αναζητούσε έναν μουσικό δημοσιογράφο ν’ αναλάβει την προβολή και την επικοινωνία του Vinyl Is Back, να έχει μουσικές γνώσεις και να γνωρίζει παράλληλα την μουσική πιάτσα.

 


Ο άλλος που προτάθηκε ήταν ο Κώστας Δαμίγος που είναι ο υπεύθυνος των πάγκων στο φεστιβάλ μας, ο οποίος ήταν επίσης συντάκτης του περιοδικού Ήχος, όπως κι εγώ, σε άλλη χρονική περίοδο, είχε και δισκάδικο και επίσης πολλές μουσικές γνώσεις.


Έτσι ξεκίνησε το Vinyl Is Back το Μάρτιο του 2013 στο Τεχνόπολις, στο Γκάζι της Αθήνας και γνώρισε μεγάλη επιτυχία από την πρώτη κιόλας διοργάνωση. Από την αρχή θέλαμε να δώσουμε διαστάσεις event στο Vinyl Is Back και να μην είναι απλώς ένα παζάρι δίσκων. Έτσι το εμπλουτίσαμε με live, d.j’s, κινηματογραφικές προβολές, χορό, πλειστηριασμούς δίσκων, μουσικά αφιερώματα, happenings και πρόσφατα το Vinyl Is Back πέρασε και στην παραγωγή δίσκων ξεκινώντας την σειρά «Live Sessions» με την κυκλοφορία του δίσκου βινυλίου του συγκροτήματος Υπόγεια Ρεύματα, ζωντανά ηχογραφημένο στο Vinyl Is Back, στο Μουσείο Αυτοκινήτου, όπως διεξάγεται τώρα.


Η κύρια ομάδα αυτή έχει «χημεία» και παραμένει η ίδια έως σήμερα, ενώ υπάρχει πια και μια ομάδα που δουλεύει σκληρά από πίσω για την οργάνωση του φεστιβάλ, όπως ο γραφίστας των φανταστικών αφισών και εσχάτως εξωφύλλων δίσκων του Vinyl Is Back, o Βασίλης Παπαδάτος που ήταν εξ αρχής στο team, οι δραστήριες Ελένη Σφηκάκη και Μαρία – Γλυκερία Μαραγγιανού και εσχάτως η Άννα-Μαρία Ζέρη που ασχολούνται με χίλια δυο πράγματα.


Αναφορικά από το που είμαστε που με ρώτησες ο Δημήτρης είναι από το Πέραμα του Πειραιά και αγαπά την ελληνική μουσική και τον Κώστα Χατζή, ο Κώστας είναι από τους Αμπελοκήπους της Αθήνας κι αγαπά κυρίως το blues και το σκληρό ροκ κι εγώ Νεοσμυρνιώτης και λατρεύω όλα τα μουσικά ρεύματα ξένης μουσικής των δεκαετιών 50 – 60 – 70, για να μην αδικήσω κάποιο είδος, και φυσικά το λεγόμενο ελληνικό ροκ όλων των εποχών, με κύρια επιρροή μου το κλασικό ροκ, όπως το λέμε σήμερα, το rock’n’roll των 50ς και τα blues.

Ε.-Όταν παρουσιάζεσαι ως μουσικός δημοσιογράφος τι εννοείς;

Γ.Α.-Η κάρτα που μου έφτιαξε ο φίλος μου ο Λεωνίδας Μαρκάκος το ’04 – ιστορικός art worker της αφίσας της μουσικής μου παραγωγής Magic Bus (Socrates, Πουλικάκος, Λογαρίδης) στο Club 22 του Μάκη Σαλιάρη, μου δώρισε μαζί με τις αφίσες μια κάρτα σε τόσες χιλιάδες κόπιες που μάλλον θα τις έχω μια ζωή.

Επάνω γράφει Γιάννης Αλεξίου – Δημοσιογράφος – Μουσικός Συντάκτης. Κατ’ ουσία αυτό ήταν ο μουσικός δημοσιογράφος για να μην μπερδεύει τον κόσμο.Συντάκτης. Σε μια εποχή όμως που άκμαζαν τα περιοδικά, αλλά οι δημοσιογράφοι είχαν πολλούς εχθρούς και ευτελισμένο κοινωνικό προφίλ, οπότε το συντάκτης έσωζε την κατάσταση. Από την στιγμή όμως που έκλεισαν τα περισσότερα περιοδικά, ήρθε η λέξη “μουσικός” να μπει δίπλα στο δημοσιογράφος για να διαχωρίσει τα πράγματα και να κάνει τη διαφορά από το σκέτο “δημοσιογράφος” που το μυαλό των περισσοτέρων πάει στην πολιτική με την οποία όμως ο μουσικός δημοσιογράφος δεν θέλει να έχει σχέση γιατί η μουσική είναι πιο αγνή και όσοι ασχολούνται μαζί της το κάνουν από αγάπη πρωτίστως.

Οι μουσικοί δημοσιογράφοι ήταν οι πρώτοι που είδαν τον δρόμο της εξόδου από τις εφημερίδες στην πολιτική των αφεντικών για περικοπές, όπως και οι φωτογράφοι που προηγήθηκαν. Αυτό συνδέετε και με την καταστροφή των μεγάλων δισκογραφικών εταιριών καθώς υποβαθμίστηκε έτσι η μουσική και θεωρήθηκε περιττό να γίνεται κριτική ή παρουσίαση σε κάτι «ανύπαρκτο» στα μάτια των συνήθως άσχετων από μουσική εκδοτών.

Έτσι λοιπόν έπαψε και η κριτική δίσκων στις εφημερίδες και γενικώς καθώς για την ώρα επικρατεί η ενορχηστρωμένη τάση για κέρδος που θέλει να παρουσιάσει στον πολύ κόσμο ότι μουσική σήμερα είναι μόνο τα talent show γιατί προφανώς κάποιοι τα οικονομάνε πίσω από αυτή την ιστορία.

Ευτυχώς όμως υπάρχει μια μερίδα, αρκετά σημαντική, που αντιστέκεται και δεν το τρώει αυτό και αγοράζει δίσκους βινυλίου κάνοντας μια ρομαντική πράξη κι ευτυχώς υπάρχουν, όπως φαίνεται, πολλοί ρομαντικοί στις μέρες μας που ψάχνουν τις νέες κυκλοφορίες μαζί με τις παλιές και έτσι υπάρχει η μουσική με την αληθινή της έννοια και όχι με την έννοια ενός παιχνιδιού τηλεοπτικού που ως συνήθως είναι στημένο.

Ε.-Έχεις δουλέψει σε κάποια περιοδικά; Η μουσική είναι αυτό που σε έκανε να γίνεις δημοσιογράφος και η αγάπη σου γι’αυτήν;

Γ.Α.-Η μουσική είναι η ίδια μου η ζωή και από πιτσιρικάς ήμουν μέσα σ’ αυτή. Από την στιγμή που ανακάλυψα μια τσάντα με ξεχασμένα 45άρια και μερικούς δίσκους μεγάλους δίσκους στο πατάρι του σπιτιού μου ξεκίνησε το πάθος μου γι’ αυτήν. Το παιδικό μου δωμάτιο ήταν γεμάτο μουσικά πόστερ, πικάπ, κασετόφωνο, ραδιόφωνο, μουσικά περιοδικά, δίσκους και κασσέτες.

Το μουσικό μου ίνδαλμα ήταν και είναι ο Elvis Presley. Είχα βρει το αντικείμενο του πόθου μου στη ζωή. Η μουσική μου έδωσε προσανατολισμό και νόημα και έκανα το χόμπυ μου επάγγελμα.

Ωστόσο το 1986 ξεκίνησα ως αθλητικός ρεπόρτερ στο «Φως των Σπορ» την πορεία μου στο χώρο της δημοσιογραφίας ως απόφοιτος της Επαγγελματικής Σχολής Δημοσιογραφίας “Εργαστήρι’, το καλύτερο στην εποχή του, πριν ανοίξουν τα τηλεοπτικά κανάλια δικές τους σχολές, όπως και τα ΙΕΚ.

Μετά το στρατό, το 1991 με κέρδισε η μουσική δημοσιογραφία λόγω της μεγάλης μου αγάπης για την μουσική που με βοήθησε να αναπτύξω καλύτερα το οποίο ταλέντο γραφής.

Παρέμεινα κοντά στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ ως οπαδός του Πανιωνίου, η άλλη μου μεγάλη αγάπη, και κατά καιρούς παρουσιάζω κάποιες αθλητικές έρευνες ή συνεντεύξεις παλιών ποδοσφαιριστών. Ήδη τότε, είχα από το 1978 που ξεκίνησα, μια αρκετά μεγάλη συλλογή δίσκων βινυλίου για την εποχή και αρκετές γνώσεις. Από τότε μέχρι σήμερα έχω εργαστεί σε όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης (τηλεόραση, ραδιόφωνο, περιοδικά, εφημερίδες) και επίσης έχω ασχοληθεί με τη μουσική από διάφορες πλευρές (μάνατζερ συγκροτημάτων, παραγωγός συναυλιών, διοργανωτής μουσικών events, d.j. κ.α.), ενώ κάποτε είχα δισκάδικο (1997-2004) το «Stock House» που άνοιγε κάθε Σαββατοκύριακο από την ανάγκη μου να μιλώ με φίλους για την μουσική που δεν προλάβαινα μέσα στο τρέξιμο της καθημερινότητας.

Μεγαλύτερο σχολείο για μένα ήταν και είναι το περιοδικό «Ήχος» στο οποίο εργάζομαι από το 1997. Ωστόσο θεωρώ τον εαυτό μου “εφημεριδά” καθώς έχω δουλέψει πολλά χρόνια σε εφημερίδες και μου πάει αυτό. Δυστυχώς όμως οι εφημερίδες διανύουν μια αντίστροφη πορεία εδώ και αρκετά χρόνια για πολλούς λόγους, όχι μόνο λόγω του ίντερνετ.

Επίσης είμαι περήφανος που δούλευα στο περιοδικό «Δίφωνο» σε μια περίοδο που βρίσκονταν σε όλα τα σπίτια. Συνεχίζω την πορεία μου στο Ogdoo.gr από τα κορυφαία site στην Ελλάδα για την μουσική. Επίσης στα τέλη του ’14 κυκλοφόρησα το βιβλίο «Βινύλιο, τα καλύτερά μας χρόνια!» (εκδόσεις Φαρφουλάς) το οποίο εξαντλήθηκε, στο οποίο κατέγραψα όλη αυτή την αγάπη μου για την μουσική και το βινύλιο μέσα από προσωπικά βιώματα. Το νέο μουσικό μου βιβλίο έχει πάρει το δρόμο του.

Τέλος όσον αφορά την ερώτησή σου ειδικά για τα περιοδικά θα αναφέρω επίσης για την ιστορία ότι έχω δουλέψει επίσης στα : Ozon, Voice, Θεός και Θρησκεία, Dolce Vita. Όσο για την μουσική θα αναφέρω αυτό που είπε για μένα εύστοχα ο μέγας μουσικός γνώστης και συλλέκτης δίσκων Δημήτρης Ψυχογιός «ότι αγαπώ την μουσική λίγο παραπάνω από ότι πρέπει».

Επίσης ο μέγας Θεσσαλονικιός και επιδραστικότερο άτομο στη ζωή μου και στη δημοσιογραφία, Τάσος Ψαλτάκης (εκδότης του περιοδικού Μουσικού Εξπρές και παλιός μάνατζερ Θεσσαλονικιών συγκροτημάτων) με είχε ανακηρύξει «τον τελευταίο rock’n’roll δημοσιογράφο» γιατί γράφω με πάθος όπως είχε πει…